- +

Аз фазлу мархамати худованд бар ин уммат ин аст, ки ҳарҷо хатокору гумроҳ ва ё каҷраву тундраве зуҳур мекунад, алайхи онон ашхосеро аз аҳли илм мусаллат месозад, ки ...

- +

Ҳизби таҳрир, ки дар тамоми кишварҳои мусалмоннишин ба нокомӣ дучор шудаву на танҳо аз ҷониби сиёсатмадорон, балки аз ҷониби уламои ислом низ ба радди феъл мувоҷеҳ шудааст ва натавонистааст аҳдофи худро дар ягон кишваре пиёда созад, имрӯз дар диёри мо фаолият дорад ва ба нашри афкораш мепардозад.

- +

Дар аҳодиси саҳеҳ ба ривояти Имом Бухориву Муслим ва дигарон Пайғамбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам ду тоифаро ба марги ҷоҳилият мурдаанд, гуфтааст; яке касеро, ки имом надорад ва дигар касеро, ки аз итоати подшоҳи одил ё фосиқ даст бикашад.

- +

Имоматии Имом Маҳдӣ, ки аз аҳли байти Пайғамбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам ва муқаллиду пайравӣ дину мазҳаб ва таълимоту суннати волои Набии карим саллаллоҳу алайҳи ва саллам мебошанд, қабл аз вуқуи қиёмат зоҳир мегардад.

- +

Мусалмон бояд ақида дошта бошад, ки Пайғамбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам ва дигар пайғамбарон аз ғайбиёт, амсоли кайфияти биҳишту дӯзах, вақту соати мурдан, пирӯзӣ ё шикаст дар ҷанги воқеъшаванда, биҳиштӣ ё дӯзахӣ будани шахси муъаяне, беморшудани сиҳате, зинда мондан ё намондани беморе ва ғайраву ҳоказо танҳо ончиро медонанд, ки Аллоҳ таоло ба онҳо хабар кардаанд.

- +

Мусулмон бояд дар муҳаббаташ нисбат мақому мартабаи Пайғамбар ифроту зиёдаравӣ ва тафриту пастзанӣ накунад. Ба ин тариқа, ки вайро дар зот, сифот, маъбӯдият ва асмову афъол ба Аллоҳ таоло шарик нагардонад.

- +

Мусалмони ҳақиқӣ бояд ҳамсарони Пайғамбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам- ро модари худ бидонад ва ба хотири муҳаббати он ҷаноб ҳамаашонр ҳамчун модар, балки ба хотири муҳаббати Пайғамбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам бештар аз модараш дӯст бидорад.

- +

Пайғамбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам дар ҳадиси саҳеҳ дар мавриди ансор, яъне як тоифаи саҳобагонаш аз аҳолии Мадина гуфтаанд: «Дӯстдоштани ансор аломати тамоми муъмин ва тамоми мунофиқ мебошад.

- +

Дар ин мавзӯъ дар ояти 23 сураи Шӯро Аллоҳ таоло ба ин маъно мефармоянд: «Бигӯ, ки барои таблиғи Қуръон аз шумо музде намехоҳам, магар ки бо қаробатам муҳаббат дошта бошед.»

- +

Дар мавзӯъи муҳаббати Пайғамбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам дар хадиси шариф чунин омадааст: